Zlatan Ibrahimović ka dhënë intervistën e tij të parë të madhe në gjuhën boshnjake, në emisionin (Ne)uspjeh prvaka në Arena Sport, ku në një bisedë të hapur me Slaven Bilić ka prekur temat e fëmijërisë së tij në Suedi dhe ndikimin e luftës në Bosnje dhe Hercegovinë.
Fëmijëria në Suedi
Ibrahimović u rrit në Rosengard të Suedisë dhe, ndonëse babai i tij dhe një pjesë e madhe e familjes vijnë nga Bosnja, ai thekson se nuk pati shumë kontakt të drejtpërdrejtë me luftën dhe agresionin që ndodhnin atje. Sipas tij, lufta nuk pati ndikim të madh në mënyrën se si u rrit, por gjithsesi ai veçon dy situata që i kanë mbetur në kujtesë nga ajo periudhë.
Uniteti në Rosengard
Ylli i futbollit ndalet në detaje mbi rajonin ku u rrit, duke përshkruar një atmosferë bashkëjetese dhe respekti midis popullsive të ndryshme. "Në atë Rosengard ishim të gjithë bashkë. Për ne ishim të gjithë njësoj: boshnjakë, kroatë, serbë, shqiptarë… Nuk kishte rëndësi nga vije, kishim respekt për njëri-tjetrin. Pastaj filloi lufta. Në ato vite nuk lexonim gazeta, unë as telefon nuk kisha. Kisha një televizor, por nuk shikoja lajme," tha Ibrahimović.
Ndikimi në familje
Megjithëse Ibrahimović nuk e përjetoi drejtpërdrejt luftën, ai zbuloi se ndikimi i saj ishte i ndjeshëm në familjen e tij. "Gjithçka që ndjeva ishte se babai im ishte gjithmonë në telefon. E kuptova se po fliste me familjen në Bosnje, për t'i ndihmuar," tha ylli suedez. Ai përshkroi se babai i tij mundohej të mbante kontaktin me familjen e largët dhe të ofronte ndihmë nga larg.
Ibrahimović kujtoi një moment veçanërisht të vështirë kur u përball pa e ditur me një humbje tragjike. "Unë shkoja te nëna ime, zakonisht shkoja atje për të ngrënë. Ata jetonin afër, pesë minuta larg, për hir të fëmijëve. Një ditë shkova te nëna ime dhe të gjithë ishin veshur me të zeza," tha ai. Kur pyeti pse ishin veshur me të zeza dhe kërkoi përgjigje, prindërit e tij e dërguan të dilte jashtë për të luajtur futboll, që të mos merrte vesh për situatën e vështirë.
Humbja në familje
Në fakt, e vërteta ishte edhe më e dhimbshme. "I pyeta pse ishin të gjithë me të zeza dhe më thanë të dilja jashtë, të luaja futboll. Nuk donin të më tregonin. Gjyshja ime kishte vdekur në luftë," zbuloi Ibrahimović. Prindërit e tij ia kishin fshehur këtë fakt për të mos thelluar trishtimin e fëmijës. "Më mësuan të sillesha si një fëmijë i vogël, të shijoja jetën dhe të luaja futboll. Nuk donin të më tregonin asgjë për këtë," tha Ibrahimović, duke shprehur mirënjohjen ndaj kujdesit prindëror në kohën e vuajtjes.
Mentaliteti i refugjatëve
Ibrahimović zbuloi një tjetër moment kur e ndjeu se lufta në rajon kishte lënë gjurmë të thella. Kur refugjatët erdhën në Suedi, ata sollën me vete një mentalitet tjetër të përqasjes ndaj njëri-tjetrit. "Babai im më bënte të luaja futboll. Më linin jashtë që të mos ndieja çfarë po ndodhte. Pastaj erdhën refugjatët në Suedi dhe ata kishin një mentalitet tjetër. Unë jam boshnjak, ti je serb, kështu mendonin ata," shprehur Ibrahimović, duke ilustruar se si lufta kishte ndryshuar mënyrën se si njerëzit e percepton identitetin e njëri-tjetrit.
Ky ndryshim mendësie erdhi si kontrast i qartë me bashkëjetesën paqësore që ai pati përjetuar në fillimet e fëmijërisë së tij në Rosengard, para se lufta të thellohej në Ballkan. Ibrahimović, përmes kësaj interviste, reflektoi mbi këtë periudhë komplekse të historisë ballkanike dhe se si ajo ndikoi në brezin e tij, edhe pse ai e përjetoi luftën me largësi fizike.